Kinderalimentatie
Wanneer u gescheiden bent, worden ouders verplicht gesteld voor hun kinderen te blijven zorgen. Dit wordt de onderhoudsplicht genoemd. U voldoet aan deze plicht wanneer u de kosten betaald voor het levensonderhoud, de alimentatie. Deze onderhoudsplicht is wettelijk vastgelegd voor gehuwde- en geregistreerde partners.Alimentatie is een financile ondersteuning die na een echtscheiding door de meest kapitaalkrachtige partner aan de minst kapitaalkrachtige ex partner verstrekt kan worden. Leidraad bij het vaststellen van kinderalimentatie is ervoor te zorgen dat het kind er zo min mogelijk op achteruitgaat. Spreekt u samen de hoogte van de kinderalimentatie af, dan toetst de rechter of deze niet te laag is. Spreekt u niets af, dan stelt de rechter de hoogte vast. De kinderalimentatie gaat voor op de partneralimentatie.
Kinderalimentatie en co-ouderschap
Ouders die na een echtscheiding het co-ouderschap aangaan, kiezen ervoor de praktische en financiële zorg zoveel mogelijk gelijkwaardig te verdelen. In het algemeen gebeurt dit op een fiftyfifty basis. Wanneer er een behoorlijk verschil tussen de inkomens van de ex-partners zit, kunnen zij kiezen voor een andere verdeelsleutel.
Hoogte kinderalimentatie
De hoogte van het bedrag hangt af van de behoefte van het kind en de draagkracht van de betaler. Aangezien degene die de kinderalimentatie betaalt onder omstandigheden aanspraak kan maken op een forfaitaire aftrek wegens buitengewone lasten, is het voor de kinderalimentatie gebruikelijk om een bedrag van tenminste € 131,- per maand per kind vast te stellen. Een lager bedrag geeft namelijk geen fiscale aftrek. Voor de verzorgende ouder is het ontvangen van alimentatie ten behoeve van de kinderen belastingvrij.
Als volgens de Nibud-normen blijkt dat de behoefte van het kind hoger ligt en de betaler dit bedrag kan betalen, dan is het gebruikelijk een hoger bedrag vast te stellen. Dit kan bijvoorbeeld ook afhangen van de welstand van de ouders tijdens hun huwelijk. Normaal gesproken geldt dat kinderen uit financiëel oogpunt niet de dupe mogen zijn van een echtscheiding.
De te betalen kinderalimentatie moet de betaler jaarlijks indexeren aan de hand van het percentage dat door de minister van justitie aan het einde van het jaar wordt vastgesteld. Deze indexering kan door beide partijen overigens worden uitgesloten. Ouders kunnen door middel van het laten opstellen van een alimentatieberekening een zuiver financiëel overzicht krijgen.
Duur kinderalimentatie
De financiële verplichting om voor kinderen te zorgen loopt totdat zij de leeftijd van 21 jaar bereikt hebben. Voor jongmeerderjarigen (van 18 tot en met 20 jaar) bestaat een zogenaamde voortgezette onderhoudsplicht. Dit betekent dat een kind alleen alimentatie ontvangt als het niet zelf in het levensonderhoud kan voorzien. Als de jongmeerderjarige hierin wel zelf kan voorzien, bijvoorbeeld omdat het een betaalde baan heeft, zou de alimentatie kunnen stoppen.
Als een kind trouwt of een geregistreerd partnerschap aangaat blijft de onderhoudsplicht van de ouder bestaan, de onderhoudsplicht van de echtgenoot van het kind gaat dan echter voor.
Vanaf 18 jaar gelden de afspraken over de alimentatie tussen het kind en de betalende ouder.
De ouder die alimentatieplichtig is zal vanaf 18 jaar tot en met 20 jaar de onderhoudsplicht voorzetten, in die zin dat de maandelijkse vergoeding rechtstreeks naar de jongmeerderjarige zal gaan.
Partneralimentatie
Een belangrijk gevolg van de echtscheiding is dat de ene partner alimentatie aan de andere partner moet gaan voldoen als deze niet in voldoende mate in zijn/haar eigen levensonderhoud kan voorzien. Een verplichting tot betaling van partneralimentatie kan alleen bestaan als partijen gehuwd zijn geweest of een geregistreerd partnerschap hebben gehad.
De wet veronderstelt dat er sprake is van een “lotsverbondenheid” tussen de ex-echtgenoten die door het huwelijk tot stand is gekomen. Ondanks het feit dat zij niet meer met elkaar getrouwd zijn, horen zij zich elkaars lot aan te trekken. Als de ene echtgenoot niet voldoende inkomsten kan genereren om in het levensonderhoud te kunnen voorzien, is de andere echtgenoot verplicht om hieraan bij te dragen. In tegenstelling tot sommige andere landen, is het niet van belang of iemand ‘schuld’ heeft aan het einde van de relatie. Voor het vaststellen van alimentatie maakt het niet uit wie van de echtgenoten om de echtscheiding heeft verzocht.
Duur partneralimentatie
De maximale duur van partneralimentatie is twaalf jaar. Bij een huwelijk of geregistreerd partnerschap dat korter heeft geduurd dan vijf jaar en waaruit geen kinderen zijn geboren, is de maximale duur van de alimentatie gelijk aan de duur van het huwelijk of het partnerschap.
In theorie zou uit een huwelijk dat twee jaar heeft geduurd en waaruit kinderen zijn geboren, dus een alimentatieverplichting van twaalf jaar kunnen ontstaan.
De alimentatieplicht eindigt door:
- overlijden van een van de partners;
- hertrouwen, samenwonen, of aangaan van een geregistreerd partnerschap van de van de alimentatiegerechtigde. Zou de alimentatiegerechtigde van de nieuwe partner scheiden, dan doet dat de oude alimentatieplicht niet herleven;
- vermindering van behoefte of draagkracht;
- na verloop van de vastgestelde periode;
- door afkoop;
- zodanige gedragingen van de onderhoudgerechtigde dat de onderhoudsbijdrage naar redelijkheid niet (ten volle) gevergd kan worden.
Vaststelling alimentatie
De vast te stellen alimentatie is afhankelijk van de behoefte en behoeftigheid van degene die alimentatie ontvangt en van de draagkrachtruimte van degene die alimentatie moet betalen. Tot slot wordt een
draagkracht-/jusvergelijking gemaakt. Met deze vergelijking wordt berekend bij welk bedrag partijen een gelijke financiële vrije ruimte hebben.
Iemand wordt als behoeftig aangemerkt als die persoon redelijkerwijs niet in staat is (volledig) in zijn/haar eigen levensonderhoud te voorzien. De alimentatiegerechtigde heeft in dat geval onvoldoende inkomen en kan dat in redelijkheid ook niet verwerven.
De behoefte van degene die alimentatie ontvangt, is het bedrag dat nodig is om – naast een eventueel eigen inkomen of uitkering – de levenstandaard die er was tijdens het huwelijk voort te zetten. De welstand en luxe waarin men tijdens het huwelijk leefde is dus medebepalend voor de hoogte van de behoefte (huwelijksgerelateerde behoefte).
Vervolgens wordt een draagkrachtberekening gemaakt van beide partijen gemaakt. Deze dient er toe om vast te stellen of de alimentatieplichtige over voldoende draagkracht beschikt om in deze behoefte te kunnen voorzien. De draagkracht is het resultaat van de financiële middelen waarover de onderhoudsplichtige (in redelijkheid) beschikt, verminderd met datgene dat hiervan betaald moet worden voor het eigen levensonderhoud. Daarnaast is het een instrument om een draagkrachtvergelijking te maken.
naar boven